Lekker eten in
FRANKRIJK

Voor die luttele €14,95 krijg je de keuze uit telkens drie voor-, hoofd- en nagerechten.

Als aperitief kiezen we een "Picon vin blanc" en een fluitje Champagne. Bij de maaltijd opteren we voor een grote fles "Eau Pétillant". (voor de Nederlanders: Spa Rood)  Waarom water en geen wijn? Omdat je mijns inziens dan  meer smaak van je eten hebt én je geen risico loopt op een positieve ademtest, honderd(en) kilometers van huis. Bovendien liepen de gekozen gerechten dusdanig uiteen dat we minstens drie soorten wijn hadden moeten bestellen, om maar niet te spreken van het feit dat het hoofdgerecht met bier was bereid. Water dus. Mét bubbeltjes.

Eerste verrassing van de dag: bij het aperitief krijgen we een Amuse Gueule van het huis aangeboden: een geroosterd sneetje "Pain d' épices" (peperkoek) met daarop een toefje gesmolten kaas. We herkennen de kaas meteen als "Maroilles": een AOC streekkaas uit "Le Nord" met een pittige geur en dito smaak.

Wanneer het voorgerecht opgediend wordt volgt de tweede aangename verbazing: de zalmmousse schittert op een vierkant glazen bord, waarop de lauwe mousse omringd wordt door een heerlijk crèmesaus, op basis van... Maroilles.

Ook het stuk "Paté" getuigt van vakmanschap en liefde voor detail. De erbij geserveerde uienconfituur is eveneens eerste klas. Beide voorgerechten, geserveerd met vers brood, blijken bovendien ook nog een overheerlijk.

Het is dan even wachten op de klapper van de dag, een "Coq à la bière", wat een stoofpotje van haan uit Licques (spreek uit: "likke") is, in bier gesmoord.

Het plaatsje Licques is een gemeente op nog geen tien kilometer van Ardres, beroemd in "Le Nord" en de "Pas de Calais" om zijn heerlijke kippen. In de Benelux hebben we meestal wel al eens gehoord van de kippen van Bresse, maar die van Licques, die zijn ons onbekend. En dat is jammer, want de kippen van Licques zijn heel wat anders dan de fabriekskippen die we hier in de rekken van de supermarkt vinden en die eerder het label 'plofkippen' verdienen. De kippen van Licques zijn ouder, zwaarder, steviger en veel, véél lekkerder: het zijn kippen om je duimen en vingers bij af te "Licques"...

Ons haantje vormt geen uitzondering op die regel: overheerlijk is de enige beschrijving die we hier kunnen bedenken. Op het bord staat bovendien een lovenschaaltje ter grootte van een koffiekop, gevuld met heerlijk smeuige aardappelpuree, gegratineerd met... (je raad het al) Maroilles. Een ratatouille zorgt voor het groentenaanbod, zodat het geheel een mooi uitgebalanceerde schotel genoemd kon worden.

Mijn tafelgenote is verslingerd op Franse kazen, voor haar was het dessert dan ook geen teleurstelling: vier verschillende kazen op een lekker ouderwets "Delfs Blauw" bordje, met brood en een plakje roomboter toe. Voor ondergetekende volgt de zoveelste aangename verrassing van de dag, wanneer hij zijn "Pain Perdu" (wentelteefje oftewel verloren brood) voorgeschoteld krijgt. Op een bord in Art Deco stijl schittert een forse snede in ei gebakken brood, voorzien van een bol vanille-ijs, versierd met notensnippers en gedecoreerd met heerlijke honing. Een waar kunstwerkje, dat net zoals alles hier in "Le Fontainebleau" overheerlijk blijkt. Geheel voldaan sluiten we dit onvergetelijke middagmaal af met een lekker kopje romige koffie.

We prijzen ons gelukkig dat we ons niet hebben laten afschrikken door het ietwat verkommerde uiterlijk van dit hotel-restaurant en krijgen als laatste verrassing van de dag een heel betaalbare rekening gepresenteerd: net geen 48 Euro, alles inbegrepen, heeft dit feest voor twee (inclusief een glas Champagne, niet te vergeten!) ons gekost. Ik zou echt niet weten waar je voor dat soort geld in België of Nederland zo lekker uit eten kunt gaan.

ENGLISH