Lekker eten in
FRANKRIJK

Le Touquet wordt vaak "Paris-Plage" genoemd, alsof de lichtstad aan zee zou liggen. Dit vakantieoord aan zee was begin vorige eeuw echter zeer geliefd bij de kapitaalkrachtige Parijzenaars, die er hun, vaak buitennissige, buitenverblijven optrokken.

Het begint allemaal op 25 april 1837, wanneer notaris Jean-Baptiste Daloz voor de som van 120.000 Francs 1600 hectaren duinengebied koopt in een plaatsje dat gewoonweg "Touquet" heet, om er een jachtterrein van te maken. Het fortuin van Daloz was al lang gemaakt en de man verblijft dan ook hoe langer hoe meer op zijn nieuwe domein, waarvan hij ondermeer 800 hectaren met pijnbomen beplant. Daloz nodigt in 1874 de eigenaar van de Franse krant "Le Figaro", Hippolyte de Villemessant, uit op zijn domein voor een jachtpartijtje en dat zullen we geweten hebben: de krantenmagnaat vraagt aan zijn vriend waarom hij geen badplaats van zijn domein maakt. Besloten wordt om een deel van het domein te verkavelen en om te dopen tot "Paris-Plage".

De nieuwe badplaats is een uitdaging voor de bestbetaalde architecten van het land en al spoedig stijgt de naam en faam van "Le Touquet Paris Plage" boven de landsgrenzen uit. In 1894 bezoekt de Engelsman John R. Whitley de nieuwe badplaats en bemerkt het potentieel ervan. Whitley heeft diploma's behaald aan verscheidene universiteiten, spreekt vier talen (Engels, Frans, Duits en Italiaans) en houdt van "projecten opstarten". Hij koopt van de erven van Jean-Baptiste Daloz een stuk grond nabij de zee en richt een jaar later de "Mayville Company Ltd" op, gesteund door een comité met meer dan vijftig leden, waaronder Louis Pasteur, Sarah Bernhardt en de Hertog van Morny.

Op 16 december 1902 koopt Whitley de resterende 1100 hectaren van de erven van Daloz en daarmee komt het grootste gedeelte van Le Touquet Paris-Plage in Engelse handen. Whitley zorgt ervoor dat tegen het einde van de "gouden jaren" 1920, net voor de grote beurscrash, de Engelse beau monde hier hun weekendverblijven hebben neergezet. Er wordt gezorgd voor een eigen vliegveld en zo komt het dat de Engelse smart-set 'even' Het Kanaal over kan steken voor een partijtje golf, het bijwonen van de paardenrennen op het plaatselijke "Horse Racing Course" of een avondje big-spender spelen in het casino. Ian Fleming zou in Le Touquet zijn inspiratie vinden voor het casino van zijn fictieve Royale-les-Eaux in de novelle "Casino Royale"...

Momenteel wonen er slechts 5500 zielen (Touquettois genoemd) permanent in de badplaats, maar tijdens de vakantieperiodes kun je hier over de koppen lopen. Le Touquet bezit ook een groot aantal hotels, waaronder enkele zeer exclusieve, zoals het  viersterren Westminster Hotel & Spa, waar je kamers met prijskaartjes tot €850 per nacht vindt. De sfeer in Le Touquet is moeilijk te omschrijven, je kunt het misschien nog het beste als een soort 'miniatuur Monaco" bestempelen.

Temidden al de exclusieve boutiques en chique restaurants die Le Touquet rijk is, ligt een restaurant dat wereldberoemd is om zijn... soep. De zaak werd opgebouwd door de in 1921 geboren Serge Pérard, die de paus van de vissoep wordt genoemd. Het begon allemaal tijdens de tweede wereldoorlog, toen dit deel van Frankrijk bezet was door de Duitsers en er erg strikte regels waren om te vissen op zee. Serge Pérard ging met zijn vriend Maurice naar de haven van Boulogne Sur Mer kijken of er wat te rapen viel en bemerkte dat ondanks de oorlog en de voedselschaarste, de viskoppen er zo goed als gratis waren. 

Thuisgekomen kookte Serge de viskoppen en at ze met wat aardappelen. Later op de avond proefde hij aan het bewaarde kookvocht, voegde er wat kruiden en uien aan toe en genoot hij van zijn eerste vissoep.

Bijna 20 jaar lang hield Serge Pérard zijn soep voor zichzelf, terwijl hij ze stilaan verbeterde tot de perfectie, door er ondermeer saffraan en schelpdieren aan toe te voegen. In 1963 bestond er nog geen vis-eetcultuur, maar Serge Pérard besloot de gok te wagen en opende het eerste visrestaurant in het land. Zijn vissoep werd een groot succes in het kleine Le Touquet en wanneer de Parijse beau monde na de vakantie terug in de hoofdstad aan het werk ging bleven ze hunkeren naar de soep van Pérard.

Om aan die vraag te voldoen ging Serge een tijdje stage lopen in Parijs, waar hij leerde hoe zijn soep bewaard kon worden. Van toen af werd de vissoep van Pérard in gesteriliseerde bokalen te koop aangeboden. Eerst nog op kleine schaal in de keuken van het restaurant aan de Rue de Metz, maar ondertussen, bijna een halve eeuw later,  worden er zo'n tienduizend bokalen per dag gemaakt, in een fabriekje aan de rand van Le Touquet. Pérard wilde zijn soepzaak overbrengen naar de vissershaven van Boulogne, maar het stadsbestuur van Le Touquet vond dat de historische zaak in de stad moest blijven en stelde speciaal voor Pérard een stuk land ter beschikking.  De vissoep van Pérard wordt naar een twintigtal landen geëxporteerd, tot zelfs Saoudi-Arabië toe, waar ze zeer in trek blijkt!

Het restaurant van Pérard ligt nog altijd op dezelfde locatie van 1963, aan de Rue de Metz. Het interieur is in al die jaren nog niet van stijl veranderd en voelt met zijn roze tafellinnen, zijn oranje verlichting en zijn koperen decoratie als een teletijdmachine aan. De zaal biedt plaats aan tachtig fijnproevers.

Naast het restaurant is er een vishandel en een oesterbar. Het is  wel eens gebeurd dat ondergetekende speciaal vanuit De Panne naar Le Touquet reed, enkel en alleen maar om er een forse verse zeetong te kopen, zo een beestje van ruim 750 gram. (eerlijkheidshalve moeten we eraan toevoegen dat we eerst naar de viskraampjes in de haven van Boulogne gereden waren, maar dat daar reeds alles was uitverkocht) De kwaliteit van de vis en de vriendelijkheid en deskundigheid van de vishandelaars bij Pérard maken de verplaatsing meer dan waard.

Serge Pérard is ondertussen de tachtig voorbij, maar zijn zaak draait nog altijd verder. Pérard heeft hard gewerkt in, voor en met zijn vissoep en zijn lijfspreuk is dan ook:

 "Ik ben niet rijk, maar mijn vissoep is dat wel."

ENGLISH